Λοιπόν, η ώρα είναι περασμένη και τι καλύτερο από το να κάνω μια καμμένη ανάρτηση στο blog μου?
Να κάνω μια φιλοσοφημένη ανάρτηση.
Λίγο περίεργο για μένα, ε? Συνήθως κάνω πιο άκυρα σχόλια... αλλά σήμερα είπα να σοβαρευτώ λιγάκι.
*ahem*
Κάντε μια μικρή ανασκόπηση της ημέρας σας. Πιθανότατα περιείχε διάβασμα, βόλτα, κουβέντα με φίλους ή συγγενείς... όπως μία φυσιολογική ημέρα. Μια χαρά, λοιπόν!
Ωστόσο, αν αυτό επαναλαμβάνετε συνέχεια, κάθε μέρα του μήνα, κάθε μήνα του χρόνου, κάθε χρόνο της δεκαετίας... -οκ, το κόβω, υπερέβαλα- ... καταντάει κουραστικό, κάνω λάθος? Και, λιγάκι ανούσιο.
Θέλω να πω, κοιτώντας πίσω τη ζωή σας, θα βλέπατε πως είχατε -ίσως- πολύ σοβαρότητα στην κάθε σας κίνηση. Εγώ τουλάχιστον το κάνω αυτό τώρα και, πιστέψτε με, το μετανιώνω. ... Ωχ, ακούστηκα σαν μεγάλη γυναίκα τώρα XD!
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, να γίνουμε σοβαροί και "μεγαλίστικοι". Χαίρω πολύ. Αφήνουμε πίσω την παρορμητικότητα και την ανωριμότητα της παιδικής ηλικίας, ξεχνώντας πως σημασία έχει να ζήσουμε τη ζωή μας! Όχι να είμαστε οι πιο σοβαροί στον κόσμο!
Δε λέω βέβαια να πάτε σε μία γέφυρα και να κάνετε bungee-jumping αύριο!! XD
A, και κάτι ακόμη. Εκτός από το να αφήνουμε την παιδικότητα πίσω μας, κάνουμε κι ένα ακόμη λάθος. Γκρινιάζουμε όλη την ώρα! Είτε για το άτομο που μας αρέσει, είτε για την εμφάνισή μας, είτε για τα μαθήματα... γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Σκεφτείτε το λίγο διαφορετικά: έχουμε μία ζωή να χαρούμε! Και την σπαταλάμε γκρινιάζοντας! Άουτς.
Α, μιλάω πάντα για ασήμαντα προβλήματα, έτσι? Μην παρεξηγηθώ.
Τέλος πάντων. Επειδή είμαι γνωστή υπναρού, λέω να κλείσω -επιτέλους- αυτήν την ανάρτηση.
Να θυμάστε: μία ζωή την έχουμε! Παίζοντας τους "τάχα" σοβαρούς ή γκρινιάζοντας, χάνουμε το ταξίδι! Δε λέω να το παρακάνουμε, αλλά... δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το αύριο!
Καληνύχτα!! :)
Να κάνω μια φιλοσοφημένη ανάρτηση.
Λίγο περίεργο για μένα, ε? Συνήθως κάνω πιο άκυρα σχόλια... αλλά σήμερα είπα να σοβαρευτώ λιγάκι.
*ahem*
Κάντε μια μικρή ανασκόπηση της ημέρας σας. Πιθανότατα περιείχε διάβασμα, βόλτα, κουβέντα με φίλους ή συγγενείς... όπως μία φυσιολογική ημέρα. Μια χαρά, λοιπόν!
Ωστόσο, αν αυτό επαναλαμβάνετε συνέχεια, κάθε μέρα του μήνα, κάθε μήνα του χρόνου, κάθε χρόνο της δεκαετίας... -οκ, το κόβω, υπερέβαλα- ... καταντάει κουραστικό, κάνω λάθος? Και, λιγάκι ανούσιο.
Θέλω να πω, κοιτώντας πίσω τη ζωή σας, θα βλέπατε πως είχατε -ίσως- πολύ σοβαρότητα στην κάθε σας κίνηση. Εγώ τουλάχιστον το κάνω αυτό τώρα και, πιστέψτε με, το μετανιώνω. ... Ωχ, ακούστηκα σαν μεγάλη γυναίκα τώρα XD!
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, να γίνουμε σοβαροί και "μεγαλίστικοι". Χαίρω πολύ. Αφήνουμε πίσω την παρορμητικότητα και την ανωριμότητα της παιδικής ηλικίας, ξεχνώντας πως σημασία έχει να ζήσουμε τη ζωή μας! Όχι να είμαστε οι πιο σοβαροί στον κόσμο!
Δε λέω βέβαια να πάτε σε μία γέφυρα και να κάνετε bungee-jumping αύριο!! XD
A, και κάτι ακόμη. Εκτός από το να αφήνουμε την παιδικότητα πίσω μας, κάνουμε κι ένα ακόμη λάθος. Γκρινιάζουμε όλη την ώρα! Είτε για το άτομο που μας αρέσει, είτε για την εμφάνισή μας, είτε για τα μαθήματα... γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Σκεφτείτε το λίγο διαφορετικά: έχουμε μία ζωή να χαρούμε! Και την σπαταλάμε γκρινιάζοντας! Άουτς.
Α, μιλάω πάντα για ασήμαντα προβλήματα, έτσι? Μην παρεξηγηθώ.
Τέλος πάντων. Επειδή είμαι γνωστή υπναρού, λέω να κλείσω -επιτέλους- αυτήν την ανάρτηση.
Να θυμάστε: μία ζωή την έχουμε! Παίζοντας τους "τάχα" σοβαρούς ή γκρινιάζοντας, χάνουμε το ταξίδι! Δε λέω να το παρακάνουμε, αλλά... δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το αύριο!
Καληνύχτα!! :)
